ศาลปริศนา

posted on 09 Mar 2013 03:18 by koyubi directory Fiction, Diary
เรื่องเริ่มจากวันนี้ไปทำงานแล้วได้จอดรถต่างไปจากที่เดิม
ด้วยละแวกนั้นเป็นตึกแถวประกบหน้าหลัง ติดกันหลายคูหา
และอยู่ลึกสุดโครงการ ซึ่งอาคารเหล่านั้น 70%เป็นออฟฟิต
จึงค่อนข้างมีปัญหา เกี่ยวกับที่จอดรถเป็นอย่างมาก
แค่ที่ทำงานเรา ก็มีรถมากกว่า 10 คันแล้ว
แต่หน้าออฟฟิตมันจอดได้เพียง 3-4คัน เต็มที่จอดขวางจริงๆ ก็ได้ 5
คันที่เหลือ ต้องชิงหาที่จอดที่ซอยข้างตึก กับที่ว่างด้านหลัง
ปรกติก็ไม่ค่อยพออยู่แล้ว ยิ่งมีรถป้ายแดงออกมา น้ำตาจะไหล...

ฝั่งตรงข้ามออฟฟิตมีพื้นที่สีเขียว(แบบโทรม)อยู่
ลักษณะเจ้าของโครงการทำเป็นเกาะกั้นระหว่างอาคารสองฝั่ง
ปลูกต้นไม้ใหญ่ ปูหญ้า กะให้คนมาเดินนั่งพักผ่อน
หากแต่ขาดคนดูแล ตอนนี้กลายเป็นที่หมาขี้  วัชพืชเต็มไปหมด
พื้นที่รอบเกาะนี้เดิมเคยใช้จอดรถสาธารณะทั่วไป
แต่พอมีคนใหม่ๆ เข้ามา ก็เอาเหล็กมาวางกัน จองเป็นของส่วนตัวจนหมด

เนื่องด้วยเคยจอดแล้วประสบปัญหาทะเลาะกันบ่อยครั้ง
เราจึงเลี่ยงไม่จอดรถบริเวณเกาะนี้มานานแล้ว
จนกระทั่ง ... วันนี้ นี่เอง
หลังจากพยายามจะจอดขวางหน้าที่ทำงาน แอดมินเดินออกมาบอกว่า
ที่เกาะมีที่ว่างนะ ลองวนไปจอดดู เลยวนรถไปที่เกาะสวนหย่อมนั้น
พบที่ว่างจริงๆซะด้วย 1 ช่อง ไม่มีเหล็กกั้น และไม่อยู่ในอาณาเขต
บ้านจอมกัน จอมวีน จอมกั๊ก ทั้งหลาย แต่...เอ๊ะ...

เนื่องจากไม่ได้มาจอดนานแล้ว จึงไม่รู้ว่า ตรงนี้มีศ่ลตั้งแต่เมื่อไหร่
เป็นศาลที่ยังใหม่มาก มีแท่นบูชาวางธูปเทียนดอกไม้ของไหว้
มีฉัตรเงิน ฉัตรทองวางซ้ายขวา แต่มองไม่เห็นรูปสักการะ
ชะเง้อชะแง้แลแล้วแลอีก  2-3 รอบ ก่อนยกมือไหว้แล้วเดินเข้าที่ทำงานไป

ซักพัก เดินออกมาที่เิพิงร้านน้ำที่อยู่หัวมุมเกาะสวนสาธารณะ
ซื้อโก้โก แบบพิเศษ เฉพาะ พี่ก้อยเท่านั้น (สั่งแปลก แต่แบบเดิมทุกครั้ง)
ขณะรอน้องเขาชงเครื่องดื่มให้ นึกแวบมาได้เลยถามน้องเขา

"เพ็ญ ศาลนั่นศาลใคร"

"ศาลพ่อปู่ xxxหนะพี่ " (จำชื่อไม่ได้)

สมเป็นร้านกาแฟ ชุมชน รู้ลึกทุกเรื่องจริงๆ 

"เห....ใครเชิญท่านมาหนะ" ถามแบบนี้เพราะสงสารพ่อปู่
อดมื้อกินมื้อแน่เลยมาตั้งกลางสวนหย่อมร้างเนี่ย 

"ของบ้านนี้ไงพี่" เพ็ญพูดพลางพยักเพยิดหน้า ไปฝั่งตรงข้ามร้านตนเอง

"พี่จำได้มั้ย เมื่อก่อนมีศาลพระภูมิอยู่"
หงึกๆ ฉันพยักหน้า พลางคิดถึงจุดที่ศาลเคยตั้งอยู่ 

"จริงๆเจ้าของบ้านเก่าเขาทำพิธีเชิญไปที่ใหม่ด้วยกันแล้ว" 
หงึกๆ ฉันพยักหน้าพลางดูดโก้โก้ผสมกาแฟเข้มข้น ซู้ด...

"แล้วเจ้าที่เขาไม่ยอมไปด้วยหละ"
พรวด....ไม่สิเกือบต่างหาก....เชรด ข้อมูลโคตรอินไซส์เลย

 "แล้ว พวกเขารู้ได้ไงหล่ะ ว่าท่านไม่ยอมไป" ฉันถามแบบใคร่รู้

"ก็...พี่เห็นมั้ย บ้านเขาต่อเติมเป็นปีไม่เสร็จซักที จะเสร็จๆ อีกจุดก็มีปัญหา"
อ่อ ก็ว่าเป็นมันเดี๋ยวทำเดี๋ยวทุบ นึกว่าติสจัด จนไม่พอใจซักที

"แล้วก็นะพี่ ข้างบนเขาเป็นสตูดิโอ ห้องอัดหละพี่ เดี๋ยวไปตกไฟค้างประจำ"
เอิ่ม ไฟตก ออฟฟิตตูก็เป็น สายไฟแถวนี้ห่วยจะตายเธอ!

"แล้วมีวันนึง ตอนที่เขาอัดเสียงในสตูดิโอกันอยู่ไฟดับมืดเลยพี่"
น่าสงสาร สงสัยต้องอัดใหม่หมด  ซู้ด...ซดน้ำต่อ

"แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาว่า กูไม่มีที่อยุ่ !"
....

เพ็ญก็เล่าต่อไปในธรรมนองว่า เขาก็เลยไปเชิญพราหมณ์ มาดู
พราหมณ์บอกว่าเจ้าที่เก่ายังอยู่ ตรงจุดที่เขาทำโอ่งน้ำพุ
เขาอยู่ตรงนี้มานานเลยไม่ยอมย้ายไปไหน
แต่ในเจ้าของใหม่มีศาลบรรพชนจีนอยู่ในบ้านแล้ว
ก็เลยคงขอส่วนกลาง(แต่ฉันว่าอาจจะถือวิสาสะ) ตั้งศาลไว้ที่สวนหย่อม
เพื่อให้ท่านมีที่อยู่

...
โอวจอร์ท สุดยอดมากเลย
แล้วที่ออฟฟิตฉันหละ ได้ข่าวว่าแรงพอดู
เขาจะเป็นสหายกันรึเปล่านะ รึว่าต่างคนต่างอยู่
รึเราต้องเชิญพราหมณ์มาดูบ้างหว่า
ฉันคิดเรื่องเปื่อยพร้อยกับเดินฝ่าเปลวแดดร้อนยามบ่าย เข้าออฟฟิตไป

edit @ 9 Mar 2013 04:10:40 by koyubi

Comment

Comment:

Tweet